İslam Güneşi

İnsanın iç dünyasıyla, ruhî ve mânevî yönden kendini geliştirmesiyle ilgilim olarak Kur'ân-ı Kerîm'de, Hz. Peygamber'in hayatında ve sahih hadislerinde mevcut olan bilgiler ve yönlendirmeler, ilk dönemlerden itibaren Müslümanların dini daha iyi anlama ve yaşama talep ve gayretlerine itikad ve fıkıh cephesinden ayrı olarak tasavvuf adı altında özetlenebilecek üçüncü bir cephe ve zenginlik kazandırmıştır. Tasavvuf kelimesi Kur'an'da ve hadislerde geçmez. Hicri ilk iki yüzyılda kişinin kendi iç dünyasındaki derinlik ve zenginliği, coşkulu dindarlığını ifade için genelde zühd, rikak-rekaik, takvâ, ibadet gibi kelimeler kullanılıyor, böyle kimselere de zâhid ve âbid deniliyordu. Hicrî III. yüzyıldan sonra daha kapsamlı olarak tasavvuf, sûfî, sûfiyye gibi terimler kullanılmaya başlandı ve bir dönemden sonra tasavvuf ayrı bir ilim ve davranış biçimi olarak ortaya çıktı.

Beşyüz Derde Deva

Beş yüz derde deva besin üretir

Kimya’yı geç; elifi bile bilmez.

İşçi doğar, yaşar, ömrü bitirir

Vefakârdır; işi bir çile bilmez

Yeterince larva, yeterince mum,

Özenle işlenmiş ince ince mum.

Koza, petek olur gerekince mum

Yaptığı içgüdüsüyle bile bilmez.